Ακολουθεί μία ωραία κριτική για το στούντιο:   Βίκα εστί ανοιχτόχρωμη, αλόγα μιλφ, με μέτριο πρόσωπο, μικρό στήθος, καλόσχηματισμένο κορμί, που, φαντάζομαι, διαχρονικά, την έχουν γαμήσει και τύποι όπως ο γεροδεμένος, μεσήλικας ψωλαράς της τσόντας, που προβάλεται στην οθόνη. Αφού ζώνεται το δερμάτινο στραπόν μου και ξετυλίγει μια κόκκινη καπότα κατά μήκος του εφτάιντσου thin dong, γονατίζει πλάι στο ξαπλωμένο, ανάσκελα, σώμα μου και μου τον δίνει στο στόμα, με ‘μένα ν’ αρχίζω το ρουφογλείψιμο, χωρίς χέρια, κοιτάζοντας τη, λάγνα, στα μάτια και σηκώνοντας και απάγωντας τα πόδια, να ξεκινάω να μου βάζω δάχτυλο. G (ύστερα από λίγο, καθώς κάνω κίνηση να σηκωθώ): Έλα να με γαμήσεις, τώρα! Με “πηδάει”, για λίγο, στα τέσσερα, πάνω στο κρεβάτι (“Αχχ, γαμιέμαι ωραία, ε;…”), χτυπώντας με, απαξιωτικά, στον κώλο (“Πλαφ!…”), με ‘μένα να την παροτρύνω να συνεχίσει, στο αυτό στιλ (“Αχχ, ναι!…”), πριν της ζητήσω να με “πάρει” και στα όρθια (“Ξέρεις κάτι; Έλα να με γαμήσεις μπ…